Jesteś dorosła, a nadal boisz się powiedzieć własnej mamie „nie”?

„Wspaniała książka polecam wszystkim pokaleczonym przez toksyczne matki i nie tylko, po przeczytaniu zrozumiałam że moja mama, choć surowa, to była skarbem.”

„Kasiu... przeczytałam i wiem, że wrócę do książki niejednokrotnie... całe moje życie widzę w Twoich rolkach... wspomnienia dzieciństwa... i jak to cały czas boli.”

„Książka koi, tłumaczy, wyjaśnia. Bardzo polecam.”

„Dziękuję, że jesteś i to nagrywasz. Cierpię z tego samego powodu i koniecznie muszę kupić Twoje książki.”

„Kasiu, nie czytałam Twojej książki, ale chyba to Ty mi otworzyłaś oczy, dlaczego moja relacja z mamą była i jest taka trudna. Już nic nie zmienię, ona żyje w swoim świecie i potrzebuje opieki, a rola dziecka w takim momencie jest pomagać. Nie mówię, że jest to łatwe. Każdy ma wybór odejść lub zostać i może nie przebaczyć i zapomnieć, ale starać się, aby jej dni były godne i szczęśliwe. Kasiu, dziękuję, wiele zrozumiałam, a nie było to łatwe. Pomagasz wielu osobom zrozumieć, dlaczego było inaczej niż w innych domach. Pozdrawiam i nie zmieniaj się, to co robisz jest dobre i pomocne.”

„Dostałam swoją książkę. Pięknie zapakowana. Zaczynam przeglądać, ale muszę przyznać, że boję się zagłębić całą sobą. Potrzebuję czasu, aby się oswoić i wrócić myślami do dzieciństwa. Dopiero przygotowuję się do roli mamy, ale wiem, że muszę być tym pokoleniem, które przerwie te schematy.”

„Nie trzeba być psychologiem, by udzielać porad czy nawet napisać o tym książkę. Życie samo weryfikuje sytuacje, a to jest czasem najlepszy bodziec, by pomagać. Pozdrawiam Cię, Kasiu, pokazujesz to, czego z nas wielu się wstydzi powiedzieć.”

„Jesteś wspaniała, Kasiu, obserwuję Cię i podziwiam.”

„Pani Kasiu, poruszyła Pani bardzo niewygodną kwestię, a na to trzeba mieć odwagę. Podziwiam.”

„Jakie to prawdziwe. Dziękuję, Kasia, za Twoją nieocenioną pracę i odwagę.”

„Kasiu, polecam Twój profil moim pacjentom. Dziękuję!”

„Dziękuję w imieniu dzieci, jesteś cudowna.”